Ο μύθος του Σισύφου παραμένει επίμονα σύγχρονος. Όχι μόνο επειδή μιλά για την επανάληψη και τη ματαίωση, αλλά επειδή αποτυπώνει με ακρίβεια την εμπειρία του να κουβαλά κανείς ένα βάρος που δεν διάλεξε. Έναν κόπο που μοιάζει αναγκαίος, αλλά ποτέ ολοκληρωμένος.
Για τον λόγο αυτό, ο μύθος μπορεί να λειτουργήσει ως μια ισχυρή αλληγορία για το διαγενεακό τραύμα: τον τρόπο με τον οποίο άλυτες εμπειρίες μεταφέρονται από γενιά σε γενιά μέσα στην οικογένεια.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Σίσυφος ήταν βασιλιάς της Κορίνθου, γνωστός για την εξυπνάδα και την αλαζονεία του. Προσπάθησε να ξεγελάσει τον Θάνατο και να παρακάμψει τα όρια που έθεταν οι θεοί. Η τιμωρία του δεν ήταν ένας στιγμιαίος πόνος, αλλά μια αιώνια διαδικασία: να σπρώχνει έναν τεράστιο βράχο προς την κορυφή ενός βουνού, μόνο και μόνο για να τον βλέπει να κατρακυλά ξανά πριν φτάσει στο τέλος. Ο Σίσυφος δεν αποτυγχάνει επειδή δεν προσπαθεί αρκετά. Αποτυγχάνει επειδή το ίδιο το έργο είναι σχεδιασμένο να επαναλαμβάνεται.